กราบขอบพระคุณด้วยความซึ้งใจยิ่ง My Deepest Gratitude (ฉบับร่าง)

Printer-friendly version

เพื่อกราบขอบพระคุณทุกท่านที่เดินทางมาให้กำลังใจคุณยาย มาร่วมไว้อาลัยในงานศพคุณยาย มาร่วมในงานพระราชทานเพลิงคุณยายด้วยความซึ้งใจยิ่ง



ท่านเจ้าคุณวิสุทธิภัทรธาดา รองอธิการบดีฝ่ายบริหาร มจร.สอนว่า "ให้พึงรู้ว่า ผู้ที่เข้ามาดูแลกันในช่วงที่ชีวิตเผชิญกับวิกฤตรุนแรงทั้งสามยาม ได้แก่ยามจน ยามเจ็บ และที่สำคัญที่สุดคือยามจากนั้น แสดงว่ามีความจริงใจให้แก่กัน อันเป็นข้อพิสูจน์อย่างหนึ่งของผู้ที่เป็นมิตรแท้...


3 มีนาคม 2555 - มนตรา


ท่านแรกที่ต้องกราบขอบพระคุณในความเมตตาอย่างหาที่สุดไม่ได้คือ ท่านเจ้าคุณวิสุทธิภัทรธาดา ผู้ให้คำปรึกษาในทุกเรื่องตั้งแต่คุณยายเริ่มป่วย และได้ร่วมกับท่านเจ้าคุณพระราชวิริยาลังการ มอบพวงหรีดในนามของมจร. และมอบพระวัดไร่ขิง รุ่นสร้างสะพาน ปี พ.ศ. 2545 เนื้อสำริด (พิมพ์นิยม) จำนวน 700 องค์ มูลค่าหลายแสนบาทเพื่อนำมาแจกร่วมกับของชำร่วยให้กับแขกที่เดินทางมาร่วมงาน ทั้งยังร่วมสมทบผ้าไตรจีวรถึง 12 ผืนเพื่อทอดบังสุกุลในงานพระราชทานเพลิง


ท่านเจ้าคุณเป็นประธานในพิธีฝ่ายสงฆ์ ร่วมกับคณะพระสังฆาธิการ พระนิสิตที่ได้ถวายความรู้ในระดับปริญญาตรีและปริญญาโทที่ มจร. ณ วัดไร่ขิง ในรายวิชาการเงินงบประมาณ การบัญชีเพื่อการจัดการและภาษาอังกฤษเพื่อการจัดการ ท่านเจ้าคุณพระวิสุทธิภัทรธาดายังรอขึ้นมาวางดอกไม้จันในช่วงการเผาจริงอีกด้วย ยังความปลาบปลื้มปีติมาให้กับลูกหลานชาวใบสอนว่าซั่นทุกคน ลูกหลานของคุณยายต่างน้อมกราบท่านด้วยความซาบซึ้งใจยิ่ง




 



 


คณะพระนิสิตจากมจร. ณ วัดไร่ขิงถ่ายภาพร่วมกับคุณยาย โยมอาจารย์ และครอบครัว ก่อนเคลื่อนคุณยายไปที่เมรุเพื่อรับพระราชทานเพลิง



I should also like to thank my second and third year students (Foreign monk students) from Mahachulalongkornrajavidalayala University (MCU) Wangnoi deeply for their kind and generous contribution of sponsorship funds to host the praying ceremony during the night of the 2nd and the 3rd of February 2012.


When I realized what sit inside an envelop was a huge pile of THB20 bank notes totalling around THB2,000, my eyes were full of tears. Those money came from Bintabatr (morning alms round) and every single baht means a lot to the foreign monk students. Seeing a pile of THB20 bank notes made me cry.


In fact, I am deeply touched with their kindness and compassion they gave me during a month-long life crisis.


Thank you for caring me so deeply....Thank you.


2 class representatives sent me these SMS when I disappeared from the university. They are..


Phra Chai and the 2nd year students: ENCOURAGEMENT TO U & Your Grannie/2nd Year Students.


Phra Ankaching Marma and the 3rd year students: Ajarn sorry 2 hear that ur grandma passed away. My condolence, my she rest in peace n happiful rebirth.


I read both SMS with tears so I can not reply any of them.... until now.


 


 ท่านที่สองนี้มาด้วยใจจริงๆ ค่ะ



กราบนมัสการขอบพระคุณหลวงพ่อวัดกลางฯ ท่านพระครูวิจิตรกิจจาทร จากวัดกลางคลองตะเคียน จังหวัดอยุธยาไว้ด้วยความซึ้งใจยิ่ง เพราะท่านเดินทางมาฟังสวดทุกคืนหลังจากที่ได้ทราบข่าว แม้จะมีภาระหน้าที่มากมายเหลือล้น เพราะน้ำเพิ่งลดได้ไม่ถึงเดือน หลังจากท่วมหนักถึงสี่เมตรและท่วมนานร่วมสามสี่เดือน ท่านก็ยังอุตส่าห์มาทุกวัน ท่านจึงเป็นหลวงพ่อที่เคารพยิ่งของครอบครัวเราทุกคน


น้องชายทั้งสองคนต่างก็เลือกที่จะบวชที่วัดของท่านนานหลายเดือน


 



ผิดไหมถ้าจะขอบคุณท่านพิธีกรใหญ่ พ่องาน ผอ.สิทธิเวท หัมพานนท์ ลูกชายคนที่ 4 พี่ชายของแม่ งานนี้เหนื่อยมากเพราะต้องขึ้นล่องกรุงเทพ ประจวบฯ ตั้งแต่ครั้งที่มาเฝ้าคุณยายที่ รพ.พระมงกุฏ จนถึงงานพระราชทานเพลิง บางครั้งก็มีกรุงเทพ ยโสธร แบบไปเช้าเย็นกลับ เพราะคุณยายตั้งใจจะถวายพระพุทธรูป โดยเช่ามาจากวัดไร่ขิง ขนาดใหญ่ ราคาประมาณ 5,000 บาท คุณยายมาป่วยหนักเสียก่อน จึงเดินทางไกลไม่ได้ ลุงเวกนี่เองที่อาสาเดินทางไปให้ วันที่ไปถวาย พอคุณยายทราบก็สาธุ สาธุ สาธุ ดังลั่นห้องเลย คุณยายดีใจมาก บอกว่าคราวนี้หายป่วยแน่... ฟังแล้วน้ำตาแทบไหล คุณยายไม่ทราบว่าป่วยด้วยโรคอะไร ลูกหลานก็ไม่ได้บอก ได้แต่ให้กำลังใจกันจนถึงที่สุด


 


คนถัดไปนี่ ต้องกราบขอบคุณด้วยภาพเหล่านี้ ....


 


 


น้าดา น้าฝาแฝดของแม่ นั่งหลับได้ทุกภาพ เพราะเป็นคนที่ดูแลยายอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอดตั้งแต่เดือนกันยายนก่อนน้ำท่วมเสียอีก ต่อมาคุณยายก็เดินเหินไม่ค่อยสะดวก น้าดาต้องคอยดูแลเรื่องการขับถ่าย ประคองไปห้องน้ำ การกินอยู่ เสื้อผ้า ที่นอน


พอมาเฝ้าที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ตอนเดือนพฤศจิกายนก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย ผลัดกันสองคน ก็ได้น้าดานี่แหละดูแลกับปุ๋ม ตอนมารักษาตัวที่บ้านก็ผลัดกันนอนเฝ้าคุณยาย


จนที่โรงพยาบาลพระมงกุฎ ซึ่งแทบไม่ได้นอนกันเลย น้าดาใช้เวลาดูแลคุณยายเกือบจะเป็นแบบทั้งวันทั้งคืน ร่างกายอดนอนมานานกว่า 4 -5 เดือน พอมาถึงช่วงงานศพ ว่างเมื่อไหร่ จะเห็นน้าดานั่งหลับแบบไม่อายแขก


ถ้าไม่ได้น้าดา คุณยายคงจะไม่แข็งแรงได้ขนาดนี้ ต้องกราบขอบพระคุณน้าดาจริงๆ ที่เสียสละเพื่อครอบครัวมากมาย ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้หลานๆ รักอาดากันทุกคน จนยกให้เป็นขวัญใจของหลานๆ ไม่ว่าใครก็ต้องมาหาแต่อาดา....


 


 


 


กราบขอบคุณพี่หญิง ขัตติยา ชั้นประดับและพี่(เสธฯ)ปุย (สามี) คุณยาย และครอบครัวที่คอยห่วงใย เป็นกำลังใจให้คำแนะนำในการดูแลรักษาคุณยายมาตั้งแต่ครั้งที่เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลกรุงเทพ ที่บ้านดอนเมือง จนถึงโรงพยาบาลพระมงกุฎฯ และได้มาเยี่ยมคุณยายเกือบสิบครั้ง โทรศัพท์มาถามข่าวคราวจนนับครั้งไม่ถ้วน เรียกได้ว่าแทบจะทุกวัน จนรู้สึกว่าเป็นเหมือนคนในครอบครัวไปแล้ว


 



ท่านนี้เศรษฐีเมืองหลังสวน ชุมพร น้าแมวเป็นเพื่อนสนิทของแม่ น้าดาและน้าจ๋า เกิดมาก็เห็นน้าแมวแล้ว บ้านก็อยู่ใกล้กัน เลยรู้สึกเหมือนเป็นน้าคนหนึ่งเหมือนกัน น้าแมวจึงทำหน้าที่เป็นทั้งน้าที่รักของหลานๆ โดยมักจะชอบพาหลานๆ ไปเลี้ยงแบบไม่ลืมหูลืมตา และอ้างเหตุผลว่า เงินทองมากมายไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร  พอเวลาไปเก็บข้อมูลที่ใต้ น้าแมวจะมายืนดักที่ถนนพร้อมกับมีขนมหอบใหญ่มาฝากให้เป็นเสบียงในการเดินทางเกือบทุกครั้ง


น้าแมวขึ้นมาเยี่ยมพวกเราอยู่เรื่อยๆ และมาเยี่ยมคุณยายตอนอยู่โรงพยาบาลพระมงกุฎ พอทราบข่าวคุณยายก็ขึ้นมาช่วยงานอยู่สี่ห้าวัน ไม่ได้หลับไม่ได้นอน หน้าที่หลักคือ ช่วยงานสารพัด งานนี้ต้องกราบขอบคุณน้าแมวมากๆ เลยนะคะ


 


กราบขอบคุณพี่ทีป (พันเอกประทีป ทหารรุ่นน้องคนสนิทของพ่อ) และพี่ตุ้ย ทั้งสองท่านก็เป็นเหมือนน้าที่เคารพรักของครอบครัว และรักน้องชายคนเล็กมาก ถึงขั้นรักเสมือนลูกชายคนหนึ่ง พี่ทีปกับพี่ตุ้ยเดินทางมาร่วมฟังสวด มาไกลจากค่ายธนะรัชต์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ต้องขอบคุณด้วยความซึ้งใจยิ่ง และในช่วงที่คุณยายเข้าโรงพยาบาล ลุงอินทร์ คุณพ่อของพี่ตุ้ยก็อยู่ไอซียูเหมือนกัน เลยได้ใช้เวลาช่วงหนึ่งด้วยกัน ลุงอินทร์เสียก่อนยายเพียงอาทิตย์เดียว


 



ขอบคุณลุงอ้วนและครอบครัว ญาติทางฝั่งคุณตาที่เดินทางมาจากอ้อมใหญ่ พร้อมนำผ้าไตรจีวรจากหลวงตา (ท่านเจ้าอาวาสวัดอ้อมใหญ่ซึ่งมีศักดิ์เป็นตา) มามอบให้ด้วย ลุงอ้วนและป้าๆ มาเยี่ยมยายหลายครั้ง และยังไปเฝ้ายายเกือบทั้งวันที่โรงพยาบาลพระมงกุฎ วันพระราชทานเพลิงบ้านลุงอ้วนเดินทางมาร่วมกันทั้งบ้าน อย่างนี้จะไม่ให้รัก ไม่ซึ้งน้ำใจลุงๆ ป้าได้อย่างไร ลุงอ้วนยังดูน่าศรัทธา เพราะเป็นคนเรียบง่าย และสมถะ เห็นอย่างนี้เถอะ ...รวยเป็นร้อยล้าน ลุงบอกว่าตารวยกว่านี้อีก แต่นี่แหละหนา อะไรก็ไม่เที่ยง..นี่แหละชีวิต



และต้องขอบคุณดังๆ ให้กับพี่เสือ คุณภาคภูมิ หิรัญสาย รุ่นพี่จากคณะเศรษฐศาสตร์ (เพียวเสด) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ KU50 และภรรยาสุดสวย คุณนิ จากโรงพิมพ์ธนภาคพริ้นติ้ง คลอง 2 ปทุมธานีที่ทำเรื่องมหัศจรรย์ให้บังเกิดขึ้นอีกครั้ง นั่นคือการพิมพ์หนังสืองานศพโดยเป็นส่วนของประวัติ สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ และใบสอนว่าซั่น รวมแล้วก็เกือบ 350 หน้า ภายใน 2 - 3 วัน ถ้าสังเกตที่ด้านขวามือจะเห็นว่า ลุงเวกพิธีกรกำลังกล่าวขอบคุณพี่เสือและคุณนิ ในนามของครอบครัวใบสอนว่าซั่นทุกคน งานนี้พี่เสือพูดคำเดียวว่า "พี่ทำให้เต็มที่" และพี่เสือก็เต็มที่จริงๆ ขอบคุณพี่เสือมากๆ เลยค่ะ



ต๊อบ เพื่อนสนิทจากคณะเศรษฐศาสตร์ (เพียวเสด) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มาพร้อมกับคุณแม่ (ที่ยืนหันหลัง) อาจารย์สมหมาย วัฒนะคีรี นายกสมาคมศิษย์เก่าสวนกุหลาบ อดีตผู้อำนวยการโรงเรียนสวนกุหลาบ คุณแม่ก็ไม่ค่อยสบาย ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช แม้กระนั้นก็ยังอุตส่าห์มางานคุณยาย พอเหลือบไปเห็นตกใจมากเลยทีเดียว ถึงกับร้องเสียงหลงน้ำตาเต็มหน้าว่า "คุณแม่มาด้วยหรือคะนี่" คุณแม่ของต๊อบตอบว่า "งานนี้ไม่มาไม่ได้" เลยยกมือขึ้นกราบขอบพระคุณคุณแม่ไว้อย่างสูง


ในภาพนี้ต๊อบพาคุณแม่ไปแนะนำกับแม่และน้าดาหลังจากลงจากวางดอกไม้จัน แม่กับน้าดาตกใจมาก รีบยกมือไหว้แทบไม่ทันเพราะนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณแม่จะเดินทางมาด้วยตัวเอง เพราะคุณแม่ก็ป่วยหนักมากค่ะ


อันที่จริงแล้วต๊อบมาเกือบทุกวัน คงสงสารเพื่อนมากเพราะมาเห็นภาพวันรดน้ำศพที่นั่งกอดศพคุณยายร้องไห้เหมือนคนเสียสติ และร้องเสียงดังลั่นศาลาตอนที่จะบรรจุศพคุณยาย คนวิ่งมามุงดูเพราะนึกว่าผีเข้า ภาพนั้นเองคงทำให้ต๊อบสงสารเพื่อนมากๆ และคงไปชวนคุณแม่ให้มาด้วยกัน


 


 


 ขอบคุณพี่ตุ๊ก พี่ป๊อบ พี่ต้อ พี่ตา (แม้จะอยู่ถึงเยอรมันก็ยังอุตส่าห์ส่งพวงหรีดมาร่วมในงานด้วย) และพี่ๆ KU50 จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ทุกท่านที่เดินทางมาร่วมฟังสวดงานคุณยาย และส่งพวงหรีดในนามของ KU50 มาร่วมไว้เป็นเกียรติ ต้องรีบแก้ข่าวนิดหน่อย เพราะที่จริงแล้วปุ๋มนั้น KU51 แต่ไหงงานนี้มีแต่พี่ๆ KU50 ไปได้ก็ไม่ทราบ



ขอบคุณยิ้ม เพื่อนซี้จากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ KU50 มากมาย ตอนนี้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด สำนักงานใหญ่ ธนาคารกรุงไทยแล้ว ยิ้มอุตส่าห์มาแม้ว่าจะยุ่งแสนยุ่ง เพื่อมาร่วมฟังสวดงานคุณยาย


 


คนถัดไปนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ค่ะ เป็นพ่อเพื่อนรักเพื่อนซึ้ตั้งแต่ครั้งเรียนอยู่ด้วยกันที่คณะพัฒนาการเศรษฐกิจ นิด้าปี 38 กลมจบจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ ที่จริงเป็นรุ่นพี่ 1 ปี ไม่รู้ว่าใครบอกว่ากลมเป็นเพื่อนซี้ก็ไม่ทราบ เพราะไม่ได้อยากซี้ด้วยเท่าไหร่ แต่ถูกบังคับไปขึ้นเวทีประกวดโฟล์กซอง โค๊กมิวสิคอวอร์ดด้วยกัน เคราะห์หามยามร้ายก็ถูกให้นั่งแปลงานให้ฟัง ใช่เรื่องไหมนั่น แถมบังคับให้กินไอศรีมแมกนั่ม 2 อันให้ดู หรือถูกหิ้วตัวให้ไปนั่งฟังเรื่องราวอีกมากมายในวงสิงห์อมควันอยู่หลายครั้ง ตอนสึนามิก็โดนลากลงไปที่เกาะที่กระบี่ไปช่วยผู้ประสบภัย


หลายปีต่อมา ตอนเดินไม่ได้ ก็ได้ไอ้คุณกลมนี่แหละคอยวิ่งส่งข้าวส่งน้ำนานหลายเดือนอยู่ที่เวชศาสตร์ฟื้นฟู โรงพยาบาลพระมงกุฎ เพราะคนป่วยเอาแต่ใจสุดๆ กินอาหารของโรงพยาบาลไม่ได้เลย ร้อนถึงกลมต้องเที่ยววิ่งไปหาตามร้านต่างๆ ให้


ตอนเรียนที่เอไอที กลมกับคุณครีมมี่ ภรรยาก็ไปหาอยู่บ่อย ๆ กลมเป็นเพื่อนซี้ประเภทแปลกแต่จริงเพียงคนเดียวที่ไปงานรับปริญญาทุกครั้ง ตั้งแต่ปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอก กลมและคุณครีมมี่มากราบคุณยายอยู่เสมอ งานแต่งงานของกลม ยังมากราบเรียนเชิญให้คุณยายไปงานเลี้ยงกลางคืนด้วยเลยที่โรงแรมเพนนินซูล่า แถมไปนั่งโต๊ะเดียวกับเพื่อนๆ ที่นิด้า ทุกคนก็งงว่าคุณยายมาได้ไง ....กลมนั้นรักและนับถือคุณยายมากๆ



กลมด่ายับเลยที่ไม่บอกว่าคุณยายป่วย ด่าไม่รู้จบจริงๆ ที่ไม่บอกเพราะบ้านกลมอยู่ที่เมืองเอก น้ำเพิ่งแห้ง คงยุ่งๆ กลมเป็นเจ้าของโรงงานใหญ่ถึง 2 แห่ง โดนน้ำท่วมทั้งสองแห่ง รู้ว่ากลมคงยุ่งมากๆ เลยไม่อยากบอก เพราะรู้ว่าถ้าบอก กลมจะต้องเทียวมาไม่ขาดแน่ๆ


 พอรู้ข่าวว่าคุณยายเสียก็รีบบึ่งรถมาร่วมในงานรดน้ำศพและฟังสวด ทั้งส่งตัวแทนมา (เพื่อนต้อมที่จุฬาฯ) รวมทั้งมาร่วมงานวันพระราชทานเพลิงกับคุณครีมมี่ ภรรยา 



คบกันมาเกือบยี่สิบปีเพิ่งเคยได้ยินกลมพูดปลอบใจคนยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นครั้งแรก แม้จะเป็นคำพูดที่แสนจะไม่ได้เรื่อง แต่ก็รู้ว่า คนอย่างกลมไม่พูดแบบนี้บ่อยๆ หรอก กลมบอกว่า "ปุ๋ม ยายไปดีแล้วนะเว้ย ไม่ต้องร้องไห้หรอก ยายรักปุ๋มมากนะ ถ้ายายรู้เดี๋ยวยายเป็นห่วง" บอกแล้วว่าแสนจะไม่ได้เรื่องจริงๆ เพราะแทนที่ได้ฟังแล้วจะหยุด คราวนี้ก็ร้องไห้โฮเลย กลมงงเลย ทำอะไรไม่ถูกทีเดียว...


ขอบใจกลมและคุณครีมมี่มากๆ เลยนะคะที่มาร่วมงาน ทั้งๆ ที่กำลังยุ่งกับโรงงานเพราะโรงงานทั้งสองแห่งที่บางบัวทองและอยุธยานั้นโดนน้ำท่วมหนัก ขอบคุณอีกครั้งที่เป็นห่วงเป็นใยและคอยให้กำลังใจตลอดมา


 


ถัดมาต้องขอบคุณพี่แม็ค จากเกรฮาวน์ พี่ชายที่ป๋อม (น้องสาว) นับถือมาก พี่แม็คคอยมาดูแลพวกเราตลอดตั้งแต่ครั้งที่ไปเฝ้าคุณยายที่ห้องพิเศษ ตึกสมเด็จย่า โรงพยาบาลพระมงกุฎ พี่แม็คมาส่งปอเปี๊ยะทอดจากพารากอน กินสิบคนยังไม่หมดเลย ช่วงหลัง ยังพาภรรยามาเยี่ยมคุณยายด้วย นั่งเฝ้าด้วยกันตั้งนานสองนาน พวกเราต่างก็รักและนับถือพี่แม็คด้วยเช่นกัน


 


พี่แม็คตำแหน่งใหญ่โตไม่มีเวลาว่างหรอกนะแต่ก็ยังอุตส่าห์เดินทางมาร่วมงานสวดศพคุณยาย ต้องขอบคุณพี่แม็คและภรรยาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ซึ้งจริงๆ ค่ะพี่


 


 


ขอบคุณคุณเกรียงไกรและภรรยาย คุณเชอร์รี่ ทำงานเป็นวิศวกรทั้งคู่อยู่ที่การไฟฟ้าฝ่ายผลิตและการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค รวมทั้งพี่สาว คุณน้อยหน่า และลูกๆ ทั้งพี่ชมพู่และน้องต้นกล้า เพื่อนบ้านที่ศุภาลัย วิลล์ ดอนเมืองที่เดินทางมาร่วมในพิธีสวดเกือบทุกวันและในงานพระราชทานเพลิงของคุณยาย


...ได้คุณเกรียงไกรนี่เองที่วิ่งมาช่วยอุ้มคุณยายเพื่อพาส่งโรงพยาบาลเพราะคุณยายชักรุนแรงจนน่ากลัวกระทั่งช๊อคไป จำได้ว่าตอนขับไปโรงพยาบาลพระมงกุฎฯ วันนั้นเป็นวันที่กลัวที่สุดในชีวิต (3 มกราคม 2555) เพราะนึกว่าจะเสียคุณยายไปในวันนั้นแล้ว...


 


 

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><img><p><br>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options