คืนหนึ่ง น้าเตือน และเพื่อนแม่

Printer-friendly version

เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นจากคนสองคนแท้ๆ ...



รูปแม่และน้าดา น้าฝาแฝดขณะกำลังนั่งเรือข้ามฟากไปเกาะพิทักษ์ จังหวัดชุมพร เพื่อร่วมงานเลี้ยงรุ่นของวอคอเพชรฯ


หลังเกษียณแม่และน้าดา น้าฝาแฝดหันมาเอาดีทางด้านการท่องเที่ยวและร่วมงานพบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูง ไม่ว่าไกล้หรือไกล อย่าได้หวั่น แล้วงานสังสรรค์ก็เป็นงานประจำครอบครัวของเราไปซะอย่างงั้น ทั้งนี้เพราะแม่และน้าดาเรียนมาด้วยกันที่วิทยาลัยครูเพชรบุรี จ.เพชรบุรี สมัยนั้นวอคอเพชรฯ เป็นศูนย์กลางทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่หรูหรายิ่งใหญ่ ดึงดูดเอานักศึกษาจากจังหวัดต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็บรรจุเป็นข้าราชครูมาเรียน ไล่มาตั้งแต่ราชบุรี เพชรบุรี ประจวบฯ ชุมพร ระนอง จนถึงสุราษฎร์ ด้วยความที่มีนักศึกษามาจากหลายจังหวัดทำให้ชั้นเรียนมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร กระทั่งแบ่งออกได้ถึง 16 ห้อง พอจบก็มีการนัดเจอกันทุกปี โดยให้แต่ละจังหวัดผลัดกันเป็นเจ้าภาพและเวียนจัดในจังหวัดต่างๆ ที่ตกเป็นเจ้าภาพ มีการจัดทำธงและพิธีส่งมอบอย่างเป็นทางการ และด้วยเหตุนี้เอง พอถึงงานเลี้ยงรุ่นของแม่ที มันก็กลายเป็นงานของครอบครัว (แบบสองรุมหนึ่ง) ไป!



ปีนี้เป็นปีที่ยี่สิบเก้าแล้วที่มีการจัดงานเลี้ยงรุ่น ช่างน่าประทับใจเสียจริง เพราะทุกคนต่างให้ความสำคัญ ไม่ว่าใครติดงานอะไรเป็นต้องวางมือและเดินทางมาร่วม บางปีก็เลี้ยงที่โรงแรมชั้นหนึ่งหรูหราไฮโซ บางปีก็ปิดร้านอาหารเลี้ยง ปีนี้ดูจะแปลกหน่อยเพราะถึงคราวชาวชุมพรทั้งที ต้องไม่เหมือนใคร และเชื่อเถอะว่า ทริปสู่เกาะพิทักษ์นั้นไม่เหมือนใครจริงๆ โอ้วแม่เจ้า...


 


รวมดาวของรุ่น



         ระหว่างทางสู่เกาะพิทักษ์ ชุมพร


 


คณะใหญ่มาถึงแล้ว



โบทโฮสเตสกำลังรอรับส่งพี่น้องและผองเพื่อนอยู่ที่ท่าเรือ


 


 งานนี้ปุ๋มถึงกับต้องขอร่วมแฝดด้วยคน (โปรดสังเกตสีเสื้อ)



คณะสุดท้ายเดินทางมาถึงเกาะพิทักษ์ตอนพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว



เกาะพิทักษ์อยู่ก่อนถึงอำเภอหลังสวน ถ้ามาจากกรุงเทพก็ใช้เวลาขับรถประมาณ 6 - 7 ชั่วโมง พอเข้าชุมพร สองข้างทางจะเขียวชะอุ่ม เพราะฝนเพิ่งตกไปก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน บางช่วงผ่านอุโมงค์ต้นไม้ บางช่วงผ่านเขาลูกน้อยที่เขียวไปหมดทั้งเขา จนคนขับยังต้องเหลียวมองจนลับตา วันที่ไปนั้นเป็นช่วงวันหยุดยาวๆ รถราดูพลุกพล่าน โดยเฉพาะรถทะเบียนกรุงเทพที่ขับกันหน้าตั้ง


มาถึงทางเลี้ยวเข้าไปเกาะพิทักษ์ตอนประมาณบ่ายโมงกว่าๆ แดดกำลังดี ถ้าไปถึงเร็วอย่างนี้คงหาที่ดำนำได้บ้าง จากถนนเพชรเกษมต้องเข้าไปอีกร่วม 20 กิโลเมตรเห็นจะได้ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปตามทาง ผ่านสวนยางบ้าง สวนมะพร้าวบ้าง กระทั่งมาถึงท่าเรือ


ทันทีที่ถึงก็มีเพื่อนครูชาวชุมพรรอต้อนรับแม่และน้าดาอยู่แล้ว แม้ไม่เคยรู้จักก็รู้ว่าต้องเป็นครูแน่ๆ เพราะครูนั้นจะมีลักษณะที่ไม่เหมือนใคร บอกไม่ถูกว่าเป็นอย่างไร แต่ถ้าให้ทายแล้วรับรองไม่พลาด


ดูอย่างน้าเตือนเป็นต้น...


 



 น้าเตือน ดาวประจำรุ่น มาโด่งดังเอาตอนใกล้ๆ เกษียณ และทริปนี้เองที่ทำให้ชื่อเสียงน้าเตือนดังกระฉ่อนวงการโดยเฉพาะเรื่องน้ำทับทิม


 หรือน้าแมว ที่อยู่ๆ ก็จะขอยกลูกชายมาให้เชยชมซะอย่างนั้น แถมยังคุยอวดว่าแม้มีลูกคนเดียวแต่คุณภาพคับแก้ว (ลูกน้าแมวก็จบด๊อกเตอร์ที่สถาปัตย์ จุฬา)



เอ่อ..น้าแมวคะ เวลาแบ๊วโปรดช่วยสังเกตอารมณ์คู่ขาด้วยนิดส์นึง


ตั้งแต่วันแรกที่มางานกระทั่งลงเรือกลับ หลังจากเพียรถามมาประมาณ 3 ล้านรอบ น้าแมวก็ยังจำไม่ได้ซักทีว่าปุ๋มลูกใคร เฮ้อ..กลุ้มใจกับตัวเองดีไหม?


ส่วนท่านนี้ก็เป็นน้าหมาย ขวัญใจของชาติ ไม่ว่างานไหนๆ เราก็ขาดน้าหมายเสียไม่ได้



น้าหมายของพวกเรา


จะขาดได้ไง ก็น้าหมายชอบวิ่งบริการเพื่อนๆ อยู่ตลอดงาน โต๊ะไหนๆ เป็นต้องมีข้าวมีแกงอยู่เพียบ ขนาดเป็นเสี่ยซิงๆ ก็ไม่มีเกี่ยงงอน น้าหมายคนนี้สนิทกับพ่อและแม่ น้าดาและที่บ้านมาก น้าหมายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าทริปหน้าจะพาออกเรือไปดูตกปลาหมึกที่ปากน้ำปราณบุรี ถิ่นของน้าหมายเขาหล่ะ


งานเต็มไปด้วยสีสันและรสชาด รสแรกที่ทุกคนสัมผัสได้คือเหนื่อยและลำบาก


 


ภาพการเดินทางแบบลุยๆ ของนักข้ามเกาะมือใหม่วัยเกษียณ ก็เห็นมีน้าเตือนชื่นมื่นอยู่คนเดียว


ไม่เชื่อก็ดูภาพนี้



น้าเตือน ตัวจริง เสียงจริง



เศรษฐีเมืองราชบุรี หรือเมืองเพชรยังต้องหิ้วกระเป๋าเอง



น้าเตือน เมื่อครั้งที่แมนที่สุดในชีวิต แมนมากๆ เลยค่ะ


แต่งานนี้เห็นจะถูกใจพวกขาลุยที่ชอบการนอนโฮมสเตย์เป็นชีวิตจิตใจ โฮมสเตย์ที่นี่สร้างยื่นไปในทะเล แล้วเปิดผนังทั้งสามด้าน ทำให้รู้สึกเหมือนกับนอนอยู่กลางทะเลจริงๆ ยิ่งบรรยากาศตอนพระอาทิตย์ตกดิน ลับหายไปกับเหลื่ยมเขาที่ทอดยาวอยู่ตรงหน้า เหมือนภาพพื้นหลังที่เงาของพระอาทิตย์สะท้อนลงมาบนผิวน้ำทะเลยามเย็นนั้นสวย สงบและประทับใจอย่าบอกใคร กลางคืนก็ได้นอนดูดาวเต็มท้องฟ้า มิน่า จึงรายการทีวีต่างๆ จึงพากันมาถ่ายทำบรรยากาศของเกาะพิทักษ์ ก็งามอย่างนี้ไงเล่า


ที่เกาะพิทักษ์ไม่มีแหล่งดูประการังอย่างที่คิด แต่ที่โฮมสเตย์ของผู้ใหญ่บ้านมีเรือคายัคไว้ให้พายเล่น


 


 


สันทรายที่เชื่อมระหว่างเกาะพิทักษ์และแผ่นดินใหญ่


พายเลาะไปตามสันทรายที่โผล่ขึ้นมาในยามเย็น กระทั่งสามารถเดินจากเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ได้


 


รสชาดที่สองคือรสชาดแห่งความคิดถึงและผูกพัน







 


 


 


เพื่อนๆ ชาวจังหวัดชุมพร เจ้าภาพหลักของงาน


ไม่เคยเห็นรุ่นไหนที่ผูกพันกันยาวนานกว่า 40 ปี แบบเพื่อนรุ่นแม่นี้เลย ไม่ว่าจัดกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็มาเกินร้อยเสมอ อย่างนี้ต้องเรียกว่ารุ่นหัวใจเกินร้อย เหลือเชื่อจริงๆ



นอกจากจะเป็นการรวมตัวของนางแบบ นายแบบหน้าใหม่วัยเกษียณแล้วยังเป็นการรวมตัวของช่างภาพมือใหม่วัยเกษียณอีกด้วย ดูๆ แล้วก็ไม่น่าจะสนุกตรงไหน




ภาพบรรยากาศในช่วงเริ่มงาน ทุกคนต้องใส่เสื้อรุ่นเหมือนกัน


แต่ถ้าได้เข้าไปอยู่ในบรรยากาศที่ทั้งร้อน ทั้งเสียงดัง รับรองร่วมมันได้เหมือนกัน แค่ได้ทักทายเพื่อนที่ห่างหายกันไปนาน ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ เล่าเรื่องราวแต่หนหลัง ทั้งวีรกรรมต่างๆ ก็สนุกแล้ว แต่มางานของครูแค่นี้ไม่พอ ต้องมีเรื่องทะลึ่งให้ได้หัวเราะกันท้องแข็ง ใครจะเชื่อว่า งานของพวกครูจะทะลึ่งได้ขนาดนั้น โดยเฉพาะเรื่องน้ำทับทิมที่น้าเตือนเอาไปแซวคู่สามีภรรยาตั้งแต่ตีสี่จนถึงเช้า ฟังแล้วตาสว่าง หรือสว่างคาตาก็ไม่ทราบ แต่น้าเตือนก็ทำให้เพื่อนๆ ที่นอนในโฮมสเตย์หลังเดียวกันร่วม 30 คนต้องตื่นขึ้นมาหัวเราะงอหงาย ประทานโทษ..ตั้งแต่ตีสี่!!



ระบำเปิดโรงที่ดึงดูดสายตาทุกคู่




 



บรรยากาศนักร้องเสียงทอง ร้องตั้งแต่ไปถึงตอนเที่ยงวันกระทั่งเที่ยงคืน ร้องไม่เลิกจริงๆ ส่วนน้าแมวที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างๆ นั้นไม่ได้ยืนหาเรื่องนะ นั่นมันท่ายืนให้กำลังใจนักร้องที่ดีที่สุดแล้ว  ขอบอก


 


และเมื่อเวลาผ่านไป...ถึงท่อนฮุก น้าแมวก็....


อยากรู้จริงๆ ว่านี่คือเพลงอะไรที่ทำให้น้าแมวเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้


 



อีกมุมหนึ่งของเศรษฐีสวนปาล์มอดีตผู้ถือไม้เรียวของชาติ วิ่งรับส่งเพื่อนฝูงกลางแดดจนหน้าแดงก่ำ ...หลังจากแก้วที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันที่สี่ผ่านไป  (ขึ้นไปร้องเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ยะ ยังเห็นมานั่งชงเหล้าต่อหน้าต่อตา (เด็ก) อยู่เลย ฮ่า ฮ่า)


 




งานนี้อายุไม่ถึง เลยต้องนั่งแบบเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่กลางขาโจ๋รุ่นใหญ่


 


รสชาดที่ประทับใจคือความฮา ที่อยู่ๆ ก็มีท่านหนึ่งขึ้นมาร้องเพลงนี้ มาร์ชสี่เหล่า ที่ขึ้นต้นว่า ไทยสามัคคี สามัคคี สี่เหล่า และตามมาด้วย ...ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย ร่วมจิตร่วมใจ รักไทยไว้คงมั่น หากมีศัตรูจู่โจม มาโรมรบรัน ร่วมใจป้องกันพร้อมทุกเหล่าเชื้อเผ่าไทย... ดูเพลงนี้จะเป็นที่ถูกอกถูกใจทุกท่าน เพราะพากันไปร่วมร้องร่วมเดินสวนสนามกลางเวที ยิ่งกว่าคอนเสิร์ทพี่เบิร์ดเสียอีก ไม่เห็นกับตาเป็นไม่เชื่อเด็ดขาด



มาดนักร้องเพลงมาร์ชสี่เหล่าที่ผู้คนกล่าวขวัญถึง



มันส์แบบรักชาติขนาดทำให้คนฟังเกิดอาการดังว่านี้



อ้าว ผิดคิว!! มีกีฬ่าในร่มด้วยหรือคะนี่ - ภาพดังกล่าวอาจไม่เหมาะกับเยาวชนที่อายุต่ำกว่า 18 ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำเวลาชม ^_^


และรสชาดที่เหนือคำบรรยายของงานคือ การเปิดฟลอร์ คนยุคใหม่คุ้นเคยกับการกระโดดเข้าไปชักดิ้นชักงอ หรือถ้าหรูหราไฮโซหน่อยก็ชม้อยชม้ายไปโยกย้ายตามท่าเต้นของซัลซ่า หรือการเต้นแบบละติน โชคดีที่คนรุ่นแม่ยังไม่ถูกกลืน เพลงที่ถือว่าได้มาตรฐานในสมัยนั้นเห็นจะไม่มีอะไรเกิน...รำวงมาตรฐาน


พอพิธีกรกล่าวเปิดฟลอร์เท่านั้น ต่างคนต่างพากันชักชวนกันขึ้นไปยืนจับคู่เต็มฟลอร์ แล้วดนตรีก็เริ่มขึ้น ...งามแสงเดือนมาเยือนส่องหล้า งามใบหน้ามาสู่วงรำ.... ทุกคนก็เริ่มรำวงด้วยท่วงท่าที่เป็นมาตรฐาน ในแต่ละเพลงก็มีท่าไม่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าจำได้อย่างไรว่าเพลงอะไรต้องรำอย่างไร แต่ทุกคนดูจะรู้จักคุ้นชินเป็นอย่างดีทั้งหญิงและชาย เป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก คนรุ่นใหม่ไม่มีทางได้เห็นของดีแบบนี้เด็ดขาด





รำวงมาตรฐานบนเวทีที่เต็มไปด้วยผู้มากด้วยประสบการณ์


จำได้ว่าเมื่อสมัยเรียนชั้นป.5 คุณครูก็จับให้ไปรำบนเวที รำวงมาตรฐานนี้เหมือนกัน ดูเหมือนมีอยู่ประมาณ 7 คู่ ก็เพื่อนแม่สอน จะไม่ไห้ขึ้นไปรำวงโชว์กับเขาได้อย่างไรกันเล่า มาเห็นรำวงมาตรฐานอีกครั้งก็อดนึกถึงเมื่อประมาณ 30 ปีก่อนหน้านี้ไม่ได้


รำกันจนค่อนดึก เจ้าภาพก็จุดพลุชุดใหญ่ หลากสี ในรูปแบบต่างๆ และกิจกรรมสุดท้ายตอนประมาณเกือบห้าทุ่มคือการออกเรือไปตกปลาหมึก ไม่ได้ตกจริงแต่ไปดูวิธีการตกหมึก เสียดายที่วันนั้นดาวน้อย แสดงว่าลมแรง หมึกจะน้อย มีแต่หมึกกระดองซึ่งกินไม่ได้ และปลากระทุงเหว พอหมึกมาติดเบ็ดก็ปล่อยไปเท่านั้นเอง



คณะจุดพลุของงาน เรียกความสนใจจากผู้ชมได้มากทีเดียว โดยเฉพาะตอนที่พลุปลิวเข้ามาในวง



น้าเดียร์กับฝีมือตกหมึกแล้วปล่อย ตกแล้วปล่อย


ขอบคุณทางคณะเจ้าภาพชาวจังหวัดชุมพรที่ดูแลปุ๋มและครอบครัวด้วยความเป็นห่วงและเมตตายิ่ง ขอบคุณเพื่อนๆ แม่ทุกคนที่ให้ปุ๋มเข้าไปร่วมสนุกด้วย ประทับใจมากๆ เลยค่ะ หากวาจาใดได้ล่วงเกินท่านใดไปต้องขอประทานโทษไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ



พ่องานเดินเสิร์ฟเองกับมือ



พิธีส่งมอบธงให้กับเจ้าภาพในปีถัดไป...สุราษฎร์ ที่ศักดิ์สิทธิ์ไม่แพ้ขบวนแห่งานแต่งเลยทีเดียว


โปรดสังเกตทัพหน้า



และ....


 


และ....



มันส์จริงๆ ค่ะ


 


 


ทริปหน้า...สุราษฎร์ หวังว่าคงจะได้เจอทุกท่านอีกครั้งนะคะ


ขอบพระคุณค่ะ


 



ปุ๋ม ผลผลิตแบบบิดๆ เบี้ยวๆ ของคู่แฝดของรุ่น


ปล. อ้าว! จบแล้ว..แล้วน้าเตือนที่จั่วไว้ที่หัวเรื่องมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ยะ ฮ่า ฮ่า - "นั่นหน่ะซิ"


 


 

ลงชื่อปาดหน้าไว้ก่อน

ลงชื่อปาดหน้าไว้ก่อน ไว้ค่อยมาอ่าน วันนึ้ง่วงแสนง่วงแล้ว ไปพักผ่อนก่อนละคร้าาาาาาาาาบ

ไม่รู้ว่าไปทำอะไรผิดเข้า

ไม่รู้ว่าไปทำอะไรผิดเข้า เรื่องไม่ปรากฎเลยขอนำมาใส่ไว้ที่นี่นะคะ รบกวนท่านเว็บมาสเตอร์ช่วยเหลือด้วยค่ะ สาธุ สาธุ

.... edited by admin จัดการเรียบร้อยแล้วครับ ยังไม่ได้อ่านเหมือนเคย....

 

อยากไปด้วย...................

อยากไปด้วย....................

เกาะพิทักษ์ยินดีต้อนรับเสมอค่

เกาะพิทักษ์ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ

รูปทีสอง จากล่างขึ้นบน

รูปทีสอง จากล่างขึ้นบน ดูไปดูมา จากซ้ายไปขวา จะเป็นพี่ดา น้องปุ๋ม กับ ยายมะลิ ล่ะน้า เนี่ย

ใช่แล้วค่ะ แล้วใครเอ่ย?

ใช่แล้วค่ะ แล้วใครเอ่ย?

ที่จริง น่าจะขึ้นรูปให้ครบนะ

ที่จริง น่าจะขึ้นรูปให้ครบนะ ปุ๋ม ป๋อม แป็ก อิอิๆๆ

ขอขอบคุณ... อ.โกวิท 

ขอขอบคุณ... อ.โกวิท  คำธนะ.... เพื่อนร่วมรุ่น  ที่เก็บภาพสวย ๆ  ให้พวกเราได้ดูกัน

<<< 58 ปียังมีไฟ.....ทุกคนเลย>>>>

ร้อยภาพล้านอารมณ์>>อ.โกวิท   

ร้อยภาพล้านอารมณ์>>อ.โกวิท

                อ.โกวิท  คำธนะ   ถ่ายรูปพวกเรา  รวมพลคนห้าสิบแปด 

ในงาน" 39 ปีแห่งความทรงจำ  ป.กศ.15  วค.พบ."  ไว้หลายรูปและสวยมากๆๆ 

น่าจะรวมเป็นเล่ม  ทำเป็นหนังสือรุ่น  ดีไหม?   ช่วยโหวตด้วยจ้าๆๆๆๆ   cheeky

อ.ประวิทย์  นิลงาม  

อ.ประวิทย์  นิลงาม   พูดว่าเราเหมือนคนโบราณ   ทำเป็นหนังสือดูสะดวกกว่าเป็นซีดี 

เฮ! ได้หนึ่งเสียงแล้วที่สนับสนุน  อ้อ...เดียร์ขวัญใจเค้าด้วยล่ะ  รวมเป็นสองเสียง...ในร้อยกว่าเสียงนี่นะ  

รอความเห็นของเพื่อนๆ  อยู่จ้า  crying

ทั่นประธาน..สุชาติ  อุชุภาพ  

ทั่นประธาน..สุชาติ  อุชุภาพ   มีแต่ของใหญ่ ๆ ทั้งกุ้ง  ทั้งกะละมัง 

ได้มาสัมผัสบริการและบรรยากาศที่สุดยอด  ชิมรสชาดอาหารทะเล

ขอขอบคุณจ้า

                 

ถึงทั่น...สาคร  รักบำรุง 

ถึงทั่น...สาคร  รักบำรุง 

           งานเลี้ยงรุ่น...ผ่านไปแล้วเป็นเดือน  แต่ก็ยังอยากขอแสดงความยินดีกับประธานรุ่นคนใหม่ 

ให้กำลังใจไว้ก่อนcheekycheeky  กว่าจะลงตัวกันได้..โน้น..นี่...นั่น....ต้องเหนื่อยแน่ๆ 

โดยเฉพาะเพื่อนระนอง  ทั่นประธานต้องดึงงมาให้ได้นะ

                                      

 

อ้ายเพื่อน...หมาย 

อ้ายเพื่อน...หมาย  วงษ์เนียม  

         อยากรู้จัง<<<ยังจำได้ไหม>>>  ตอนที่เพื่อนชูมือขึ้นสองข้างบนเวทีน่ะ...

เพื่อนตะโกนว่าไง

"เสียเมียไม่ว่า....แต่อย่าเสียเพื่อนก้อแล้วกัน"

เฮ้ย!!

"เสียเงินเท่าไรไม่ว่า....แต่อย่าให้ต้องเสียเพื่อน"

เสียเมียแล้ว  ไม่มีใครทำน้ำยาให้กิน  ของเค้า กะ  ห ร่ อ ย

เพื่อนเตือน...สันติชัย  

เพื่อนเตือน...สันติชัย   ฉิมวัย   ตะโกนบ้าง    แฟนผมเก่งเรื่องนั่งทางใน....ผมทำอะไร  ที่ไหน รู้ไปหมดดดดด 

โชว์ตัวหน่อย.........        

โชว์ตัวหน่อย.........

            ท่านที่ไม่เคยไปงานเลี้ยงรุ่นเลย  เพื่อน ๆ เรียกร้อง อยากพบ อยากเห็น 

winkwink  แบบตัวเป็นๆๆนะ

...เค้าคิดถึงตัวเองน่ะ

            **สงสัยจะแก่แล้วนะเรา  ถึงได้คิดถึงเพื่อนเก่า ๆ **

                                                                     ตุ๋นข้าวกิน

อยากเจอ เบญจมิตร  ยุทธศิลป์ 

อยากเจอ เบญจมิตร  ยุทธศิลป์  มากกว่าเพื่อนเลย  ก้อเค้าคือเจ้าของเค้กเบญจมิตร  อันดับหนึ่งของจังหวัดตรังไง  เลี้ยงรุ่นที่ไรเอามาฝากเพื่อน ๆ ทุกที ...แต่เลี้ยงรุ่นที่ชุมพรเบญจมิตรไม่ไปนะ  ***ปีหน้า ...สุราษฎร์   ห้ามพลาด  คิดถึงๆๆ  และ รอกิน ๆ ๆ ๆ  ของอร่อยๆๆ ****

ปุ๋ม

ปุ๋ม เขียนเรื่องได้สนุกอ่านแล้วเหมือนกับได้อยู่ในงานด้วย  คราวหน้าอย่าลืมไปที่สุราษฯด้วยนะ 

                                                                             น้านงค์

โบโซ่ บีเคเค - Bozo

โบโซ่ บีเคเค - Bozo BKK
(^_^) www.bozobkk.com

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd><img><p><br>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options